Site icon Landious Travel

Dwudniowa wycieczka do El Minya z Hurghady

Individual Trip to El Minya from Hurghada

Individual Trip to El Minya from Hurghada

Dwudniowa indywidualna wycieczka do El Minya z Hurghady to dwudniowa indywidualna wycieczka krajoznawcza do El Minya z Hurghady! Polecamy tę wycieczkę, ponieważ pozwala ona turystom zobaczyć wiele starożytnych egipskich atrakcji i dowiedzieć się wiele o historii starożytnego Egiptu !

Najważniejsze informacje na temat dwudniowej indywidualnej wycieczki do El Minya z Hurghady

Program wycieczki do El-Minya z Hurghady

Co obejmuje cena indywidualnej wycieczki z El Minya do Hurghady  ?

  1. Zakwaterowanie
  2. W cenę wliczone są bilety umożliwiające zwiedzanie świątyń w El-Minya.
  3. Obiad.
  4. Napoje.
  5. Prywatny przewodnik.
  6. W cenę wliczony jest również transport prywatnym pojazdem do El-Minya i z powrotem do hotelu w Hurghadzie.

Czego nie obejmuje indywidualny program El Minya w Hurghadzie?

Rzeczy, które należy zabrać ze sobą na wycieczkę

  1. Pudełko śniadaniowe.
  2. Zabierz również odpowiednie ubrania do pory roku.

Rezerwacja dni na prywatną dwudniową wycieczkę do Hurghady w El Minya

Tuna el-Gebel – największy cmentarz grecko-rzymskiego Egiptu

Tuna el-Gebel to fascynujące miejsce położone około 270 km na południe od Kairu. W tym rejonie znajdują się świątynie, domy i grobowce z okresu ptolemejskiego i rzymskiego, obejmującego lata 300 p.n.e. do 300 n.e. Archeolodzy badają to miejsce od ponad 100 lat, mając nadzieję odkryć jego liczne sekrety ukryte w piaskach pustyni.

W południowej części stanowiska znajduje się rozległy cmentarz, na którym około 300 r. p.n.e. zbudowano pierwsze grobowce z cegły mułowej. We wczesnym okresie rzymskim powstały pierwsze grobowce z cegły mułowej, które ze względu na materiał i konstrukcję nazywano „grobowcami domowymi”.

Ta nowa technika budowlana doprowadziła do wzrostu urbanizacji cmentarza, w wyniku czego pochowano tu coraz więcej osób. Z czasem nekropolia przekształciła się w strukturę przypominającą miasto, ze słynnym grobowcem Petosirisa w centrum.

Historia wykopalisk i eksploracji Tuna el-Gebel

Wiele muzeów na całym świecie eksponuje maski pogrzebowe bez jasnego pochodzenia, które znaleziono w Tuna el-Gebel w XIX wieku. Na początku XX wieku stanowisko to zostało oficjalnie wykopane przez Gomberta, który kierował pierwszym sezonem eksploracji w latach 1902/03 z ramienia Francuskiego Instytutu Archeologii Orientalnej (IFAO).

W 1913 roku W. Honroth kontynuował badania w Niemieckim Towarzystwie Orientalnym (DOG). W ciągu zaledwie dziesięciu dni wykopalisk odkrył różne typy grobowców wzniesionych w okresie rzymskim. Znalazł również kilka grobowców z malowanymi dekoracjami na maksymalnie czterech kondygnacjach. W 1919 roku grób Petosirisa został odnaleziony, wykopany i zrekonstruowany w ciągu dwóch lat.

W latach 1931–1952 Sami Gabra, profesor Uniwersytetu Kairskiego, prowadził wykopaliska w Tuna el-Gebel. Początkowo skupił się na cmentarzysku na południe od grobowca Petosirisa, a w latach 40. XX wieku rozpoczął eksplorację podziemnych galerii pełnych grobów zwierzęcych.

Od 1949 roku Alexander Badawy przeprowadził dalsze wykopaliska, skupiając się na świątyni Thota z sakiją na drugim dziedzińcu oraz na południowo-wschodnim obszarze cmentarza.

Odkryli między innymi zniszczoną obecnie „Kaplicę Graffiti”. W latach 70. XX wieku dwa niemieckie zespoły rozpoczęły prace w Tuna el-Gebel. Dieter Kessler z Uniwersytetu w Monachium zbadał sektor północny, koncentrując się na podziemnych galeriach i ich nadziemnych strukturach. Zespoły Grimm, Krause i Sabottka z Uniwersytetu w Trewirze zbadały również sektor południowy, obejmujący cmentarz wokół grobowca Petosirisa. Wyniki tego projektu nie zostały opublikowane.

Grobowce Tuna el-Gebel

Miejsce Tuna el-Gebel ma bogatą historię, a pierwsze budowle poświęcone bogu Thotowi pochodzą z około 300 r. p.n.e. Wśród nich znajdowała się świątynia i podziemna galeria, szczególnie aktywne w okresie dynastii Ptolemeuszów. Pierwsze grobowce w tym rejonie były wykonane z lokalnego wapienia muszlowego i miały strukturę przypominającą świątynię. Eksplorator Sami Gabra nazwał je „grobowcami świątynnymi”, a najsłynniejszym z nich jest grobowiec Petosirisa.

Niedawne badania geomagnetyczne przeprowadzone przez Instytut Geofizyki Uniwersytetu w Kilonii dostarczyły nowych informacji na temat tego obszaru. Badania te wykazały, że przebadano jedynie 10% jego powierzchni, a niezbadany obszar nekropolii zajmuje powierzchnię około 20 hektarów. Czyni to ją jedną z największych grecko-rzymskich nekropolii w Egipcie.

Atrakcyjna jest nie tylko pozioma ekspansja tego obszaru, ale również pionowy rozwój cmentarza. Zmiana z kamienia na cegłę mułową w późniejszych budynkach oznaczała „przełom materiałowy” w Tuna el-Gebel. Budowa wielopiętrowych „grobowców-domów” była tańsza niż kamienne pomniki, co pozwalało na ich budowę jeden po drugim.

W wyniku wprowadzenia nowej techniki budowlanej na cmentarzu grzebano coraz więcej osób. Zastosowanie różnych materiałów budowlanych miało nie tylko znaczenie religijne, ale także społeczne. Architektura uległa znacznym zmianom, a ikonografia przeszła od motywów egipskich do rzymskiej. W II i III wieku n.e. w dekoracji grobowców dominowały sceny z mitologii greckiej i imitacje kamieni szlachetnych.

Ogólnie rzecz biorąc, odkrycia te oferują cenne informacje na temat historii i rozwoju Tuna el-Gebel, rzucając światło na zmiany, jakie zachodziły na przestrzeni czasu.

Powiedz El Amarnie

Amarna, znana również jako Tell El Amarna, została zbudowana przez Echnatona i jego żonę, królową Nefertiti, w okresie amarneńskim. Miasto zostało założone jako centrum rewolucyjnej religii czczącej boga Atona.

Echnaton dążył do zastąpienia politeistycznej religii Amona monoteizmem, dlatego opuścił Teby, gdzie władzę sprawowali kapłani Amona, i założył miasto Achetaton, co w starożytnym Egipcie oznaczało „horyzont Atona”.

Do dziś z tego niegdyś wielkiego miasta, które zajmowało powierzchnię około 15 kilometrów kwadratowych i obejmowało świątynie, pałace i instytucje rządowe, pozostało jedynie kilka pozostałości. W Amarne znajdowała się również Wielka Świątynia Atona, otoczona cmentarzem.

W odróżnieniu od większości świątyń starożytnego Egiptu, świątynie w Amarne nie miały dachów, aby promienie słoneczne mogły przedostawać się do wnętrza kompleksu. Zostały one bowiem zbudowane na potrzeby kultu boga słońca Atona.

Grobowce Tell El Amarna

Grobowce w Achetatonii to ważne zabytki. Znajduje się tam 25 grobowców, z czego sześć na północy, przeznaczonych dla wysokich urzędników, i 19 na południu.

Grobowiec Ay’a

Aye pełnił funkcję wezyra za panowania króla Echnatona i był faworyzowanym urzędnikiem królewskim. Jego grobowiec w Tell el-Amarna jest dobrze zachowany i ozdobiony fascynującymi malowidłami. Sceny przedstawiają Aye i jego żonę otrzymujących ceremonialny złoty kołnierz od króla i królowej Nefertiti.

Grobowiec Huya

Huya służył jako zarządca królowej Tiyi, matki Echnatona. Grobowiec przedstawia sceny przedstawiające rodzinę królewską angażującą się w zajęcia z właścicielem grobowca.

Grobowiec Mery-Re I

Jeden z najpiękniej zdobionych grobowców w Tell El Amarna należał do wysoko postawionego kapłana boga Atona. Jego kolorystyka pozostaje zachwycająca od 3500 lat.

Beni Hasan

Cmentarz Beni Hasan znajduje się w bardzo żyznym regionie Egiptu i szczyci się jednymi z najwspanialszych grobowców Średniego Państwa. Te dobrze zachowane grobowce świadczą o dobrobycie gospodarczym regionu.

Cmentarz składa się z dwóch odrębnych części: cmentarza górnego i dolnego. Na cmentarzu dolnym znajduje się około 800 grobów, z których większość stanowią groby szybowe. Chociaż znajdują się tam głównie groby różnych urzędników z okresu Pierwszego Okresu Przejściowego do Średniego Państwa , odkryto również groby z późnego Starego Państwa.

Z kolei górny cmentarz obejmuje 39 grobowców wykutych w skale, wszystkie mistrzowsko wykute poziomo w skalnej ścianie klifów. Ściany 12 z tych grobowców zdobią pięknie malowane sceny przedstawiające codzienne czynności, takie jak rolnictwo, rzemiosło, polowania, gry, wojny i przybycie cudzoziemców na ziemie Egiptu.

Grobowce górnego cmentarza są świadectwem kunsztu architektonicznego starożytnych Egipcjan. Wykuto je w skale z ogromną precyzją, używając prostych narzędzi, takich jak dłuta z brązowymi ostrzami.

Grobowce były miejscem ostatniego spoczynku wyższych rangą urzędników nomu Oryks, 16. prowincji Górnego Egiptu. Grobowce te pochodzą z XI i XII dynastii Średniego Państwa. Powtarzalność imion takich jak Baket, Chety i Chnumhotep sugeruje, że wielu właścicieli grobowców było spokrewnionych.

Odkryć

Exit mobile version