Vallei der Koninginnen

De Vallei der Koninginnen is ook een UNESCO-werelderfgoed. Het wordt ook wel de “Valley of Beauty” genoemd, die op de westelijke oever van de rivier de Nijl ligt. Het verschijnt als het centrale deel van de necropolis van het oude Egypte. Wetenschappers hebben aangekondigd dat de oprichting teruggaat tot de XVIII-dynastie. Deze vallei heeft ongeveer 70 graven voor vrouwen en kinderen van koningen en farao’s. Daarnaast zijn er graven voor edelen en priesters in.

Locatie van de Vallei der Koninginnen

De Vallei der Koninginnen bestaat in Luxor, dat voorheen Thebe heette. Ondertussen ligt het niet ver van de Vallei der Koningen in de tegenovergestelde richting.

Ontdekkingen in de Vallei der Koninginnen

De allereerste tombe, zo hebben de Egyptologen gevonden, behoort toe aan de prinses Ahmos van de 18e dynastie. Ze is een van de dochters van farao Sekenenre Tao en zijn vrouw Sitjehuti. Er is een grote kans dat het graf tot het bewind van Thoetmosis I behoort. Tegelijkertijd werd een klein aantal vertegenwoordigers van de adel en het vizier en de stal begraven. Alle graven die in de Vallei van de Drie Mijnen zijn gevonden, dateren voornamelijk uit de Thoetmosis-periode. Er zijn ook drie mijngraven in de vallei, waaraan de vallei zijn naam dankt.

In deze dolmenvallei is een weg bewaard gebleven waarlangs arbeiders uit het dorp Deir el-Medina naar de Vallei der Koninginnen verhuisden. Als je langs deze weg gaat, dan is er onderweg een rotsachtige tempel, die werd gebouwd ter ere van Ptah en Meritseger.

De graven die in deze tijd zijn gemaakt, zijn zeer eenvoudig van vorm en vertegenwoordigen een schacht met een kamer. De graven werden uitgebreid en prominenter gemaakt om meerdere mensen te begraven. Ze konden leden van koninklijke families huisvesten – prinsessen, prinsen en aristocraten.

Het graf van de prinsessen dateert uit het bewind van Amenhotep III. Op dit moment weet niemand waar ze is, maar verschillende artefacten die de archeologen daar eerder vonden, bevinden zich in musea. Zo’n vondst is een fragment uit een kruik van de vrouw van farao Hen. Haar naam staat in de cartouche. Delen van de canopic werden gevonden, waar de naam van Mencheperra, die de zoon was van Thoetmosis en Meritra, wordt vermeld. Ook werden farao Nebetnehat en de dochter van farao Tai geïnstalleerd en opgenomen in de cartouche.

Graf van Nefertari Merenmouth

Het meest indrukwekkende graf is Nefertari Merenmouth, de vrouw van farao Ramses II. Het is versierd met prachtige schilderijen van een polychroom fresco. Nefertari Marimut was de eerste vrouw van de farao, en ze werd ook beschouwd als de belangrijkste koningin in het eerste jaar van de regering van Ramses.

De koningin werd een adellijke dame genoemd. Ze behoorde tot een adellijke familie en oefende een enorme macht uit. Volgens sommige rapporten wordt aangenomen dat ze verwant was met de familie Aye, waarvan een van de extreme heersers was. Nefertari zou haar familiebanden goed kunnen verbergen.

Het beeld van deze koningin is te zien in een groot aantal monumenten van het oude Egypte: meestal werd ze afgebeeld met haar man, Ramses. De officiële data van haar afbeeldingen, ontdekt door wetenschappers, kunnen worden beschouwd als het derde jaar van de regering van de farao.

Op de foto’s was ze klein, ongeveer tot aan de knieën van haar man. Misschien toonde dit de kennis van de farao aan, of de koningin was kort.

Datum van ontdekking

Het graf werd opgegraven in 1904, maar de eerste keer dat bezoekers de oude muren konden aanschouwen, was pas in 1995. Vóór deze periode bestudeerden onderzoekers zorgvuldig de oude hiërogliefen die op de muren waren geplaatst. Door de veroudering van de tekeningen, de schade veroorzaakt door opgedroogde klei en gips en de vorming van kristallen, bleef het graf enkele jaren gesloten. De expeditie bracht zes miljoen dollar uit om de muurschilderingen op te ruimen en de meerdere lagen verf en gips op de muren te bevestigen. Er kunnen geen wijzigingen worden aangebracht of nieuw worden toegevoegd. Om de uitdroging van de lucht, die zou kunnen leiden tot zoutkristallisatie, te voorkomen, mocht het aantal mensen dat deze plaats bezocht echter niet meer dan 150 personen bedragen. Maar er ging heel weinig tijd voorbij en iedereen vergat deze regel. Hierdoor is de algemene toestand van de fresco’s gedurende meerdere jaren aanzienlijk verslechterd.

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.